స్వయం ప్రకాశితం ...

కవిత రచన : సాత్విక 

మీకు తెలియదా దానకర్ణుడి దీనగాధ,

అంతకన్నా తీసిపోదు మా ఒక్కో వ్యధ,

ఆదరణకి నోచుకోకుండా నా ఈ భాద,

అవ్వకూడదు సమాజ దృష్టిలో అనాధ,

అందుకే వినిపిస్తున్న నా మనస్సు కధ,

కక్కుర్తికి కన్నారు,

ప్రకృతికే నీవన్నారు,

'అమ్మా నాన్న' అనే పదాలు విన్నాను,

వారే నన్ను కనుంటారేమోననుకున్నాను,

నేనెవర్ని ప్రశ్నించలేదు ఇరుకునబెట్టి,

హు! నాకు వారెవరో తెలియదు కాబట్టి,

కొద్దిసేపటి ఒంటరి భావం కావచ్చు కవిత్వానికి ప్రేరణము,

కానీ అదే భావం అయిపొయింది నా జీవితకాల గ్రహణము,

బస్సు, రైల్వే ప్లాట్ఫారాలే నాలాంటి  సహచరులకి స్థావరం,

ఎంతోమంది తీర్చుకుంటున్నారు మాతో/పై వారి కండకావరం,

దరి చేర్చుకున్నారు ఎంతోమంది మేమున్నామని అక్కున,
కొత్త మమ్మీ డాడీలంటూ అమ్మేశారు విదేశాలకి చటుక్కున,

మనస్సే శీతాకాలమాయేనే, స్పందన కరువై బిగిసిపోయేనే,

కన్నులే ఎండాకాలమాయెనే, జలపాతాలు లేక ఎండిపోయేనే,

అందరి ఎదటే నిరాదరణకు లోనయిన పాంచాలి వ్యవహారము,

అద్దం పట్టును కదా అనాదిగా వస్తున్న అనాదరణ పారంపర్యము,

పిల్లలచే వెలివేయబడ్డ తల్లి తండ్రుల విషయమేమిటి?

వంటిం(టి)కే పరిమితమయిన అతివల పరిస్థితేంటి?

పార్టీల మోజులో, పబ్బుల క్రేజులో, సెలబ్రిటీ అన్న రివాజులో,

హై క్లాసు సొసైటీలో నిరాదరణకు లోనయిన మానసాల మాటేమిటి?

కళ్ళు మూసి, మనస్సు తెరిచి సమాజాన్ని లోతుగా పరికించవోయి,

అగుపిస్తారు ఎక్కువగా 'అవసరాలు తీర్చబడ్డ అనాధ'లే కదోయి,

అనాధ అని సంబోధించినప్పుడు అమితంగా బాద పడ్డాను,

నిజానికి తల్లి తండ్రులచే వెలివేయబడ్డవారే కాదు అనాధలంటే,

నిరాదరణకు గురి అయిన ప్రతివారూ ఆనాధలే,

పసివయస్సులోనే వెలివేయబడ్డ ప్రతి జీవులు స్వయం ప్రకాశితాలే..

చీకటిలోని వెలుగే నన్ను నడిపించింది,

మౌనములోని మాటే నన్ను పలకరించింది,

మంచులోని వెచ్చదనమే నాకు సేద తీర్చింది,

నిశ్శబ్దభీతి తోడుగ నిలచి నాకు ధైర్యం చెప్పింది,

ఎవ్వరూ తోడే కాకున్న, నాదంటూ ఎదీ లేకున్నా,

వెలుగురేఖల జాడే రాకున్న, నిశీధిలో నే పయనిస్తున్నా,

అందుకే అనాధని కాను ' స్వయం ప్రకాశితాన్ని' ఈ భువిలోన...

లవ్ అట్ ఫస్ట్ సైట్

కవిత రచన : సాత్విక

మా ఇంట్లో...

మా అమ్మ తాయారు,
పెళ్లి చూపులు నాకొద్దన్నా తయారు...

అమ్మాయి ఇంట్లో......

చాలా హడావుడి చేసేసారు,

పిల్లని తల ఎత్తించి చూపించారు,
తలదించుతూ  ఆమె విసిరిన చూపు,
నింపెను నాలో ఏదో చిన్న హోపు,

నాకు పోయింది నచ్చుతుందా అన్న శంక,

నేనే నచ్చకపోతే చెప్పాలి కదా ఏదో ఒక వంక,

ఆ తొలి చూపులోనే నేనామేను ప్రేమించేసాను,
'పెళ్లి చూపులలో ప్రెమేంట'ని తెగ ఆలోచించాను,
"లవ్ అట్ ఫస్ట్ సైట్" నిజమని నమ్మేసాను,
ఆ మాటకు "కాపీ రైట్" పెళ్లి చూపులవే అనేసాను,

అమ్మాయికి అన్నయ్యని అన్నాడొకడు,

నీ బయో డేటా చెప్పు వినాలన్నాడు...

కట్నమెంతని అన్నది పక్కింటి పిన్నిగారు,

జాతకాలు చూపించండన్నది కాబోయే అత్తగారు..

అందరి వాలకం చూస్తే నాకొచ్చింది డౌటు,

చేయనే చేయదల్చుకోలేదు ఏ మాత్రం లేటు..
ఆ అమ్మాయిని పక్కకు పిలిపించాను,
నా మనసు లోని విషయం బయట పెట్టేసాను,
ఒకరికొకరం నచ్చామని డిక్లేర్ చేసేసాము,
పెళ్లి మంత్రాలు అందరికి వినిపించేసాము...

అసలు 'పెళ్లిచూపల జంట'లే గ్రేట్ అంటాను, మేమే ధైర్యవంతుల చిట్టాలో బెస్ట్ అంటాను...

పెద్దోళ్ళ ఎదురుగానే 'సైట్' కోడతాము, 'విత్ యువర్ పర్మిషన్' అంటూ  బాతాఖాని లెడతాము,

'ఓ బామ్మరిది మీ అక్కకి ఫోన్ ఇవ్వు' అంటాము, మా దమ్ము చూడరో అని రొమ్ము విరుస్తాము,

'ఎంగేజ్మెంట్' చేయండని అర్జిలేడతాము, ఏమి లేదులే అంటూనే షికార్లుకి వెడతాము,

పెళ్ళికి దారి తీసిన ప్రతి పెళ్లిచూపులూ  
'లవ్ అట్ ఫస్ట్ సైట్' అన్న మర్మం,

అయింది నాకు అవగతం,  
మిగిల్చేను ఎంతో ఆనందం!!!

వాస్తవ కల్పనా? కల్పిత వాస్తవమా?

కవిత రచన : సాత్విక

వాస్తవం అన్నదిలా...

ఓ కల్పితమా !!

నీ ఉనికికి రూపు లేదు,

నీ తాకిడికి బలం లేదు,

నీ తపనకి శక్తి లేదు,

నీ తలపునకి నాంది లేదు,

పోల్చుకొనుటే సాధ్యం కాదు,
నువ్వు నిజం కానే కాదు,

నేనే నిజం నిజం !! అని.

కల్పితం చెప్పిందిలా ...

ఓ వాస్తవమా !!

ఊహే నా శక్తి,

భ్రమే నా ఉనికి,

వర్ణనే నా ఆకారం,

భావుకతే నా ఆధారం,
నీది ఏక రూపం,
నావి భిన్న కోణాలు, 

అందరూ నీ అంగిట్లో అలసి,

నా ముంగిట్లో సేద తీరతారు …

ఈ నాటి మేధస్సు ఓ నాటి కల్పితమే కదా,

నీవు నాతో మాట్లాడుతున్నది నా సాయంతోనే మిత్రమా ...

నా అవసరం నీక్కూడా అవసరమే ఎంతైనా... హ హ హ !!!

నిరీక్షిస్తా ! మీ పై ఒట్టు !!

కవిత రచన : సాత్విక 

ఆత్మ విడువని ఈ దేహాన్ని కాటిలో వదిలేద్దామనుకున్నారు,

పుత్రధర్మము మరచి బ్రతికి ఉండగానే కాటేయదలచారు,

కాలచక్ర దిగ్బంధములో ఈ ఋతువులు మారకుండునా ?

జీవితచక్ర పరిణామంలో నే అసువులు బాయకుండునా ?

స్వీయ ఆత్మ త్యాగం పాపమని వేదాలు వల్లిస్తున్నాయి,

ఇంకెంత కాలమీ అగ్నిపరీక్షా అని నా ఆత్మా ఘోషిస్తున్నది,

కాల ధర్మానికి తలొగ్గి నిల్చున్న సైనికుడిని నేను కాదంటారా?

కాలం చేసిన జాప్యం లోన నేనొక చిత్రయోధినేనంటారా?

నేనూ పయనించాను నవ మాసాలే నా తల్లి గర్భమున,

అందరిలాగే ఉపక్రమించాను జీవనయానం ఈ కాలగర్భమున,

అడగకనే అందించారు ఆప్యాయతని తొలి జీవిత భాగమున,

అడుగకనే అంతమొందిస్తున్నారు ఈ ఆఖరి అంకములొన...

మీ బాల్యదశలో నే కొసరికొసరి గోరుముద్దలు తినిపించాను,

నా ఈ  అవసానదశలో కసిరివిసిరి వేరుముద్దలు విదిలించారు,

నేనెన్నడు కోరలేదు అరిటాకులలో విందు భోజనాలు,

సరిపోవును కదా ఆప్యాయత విడిదిలోన కొద్దిపాటి పలకరింపులు,

నా బాల్యం గడిచింది ఎన్నెన్నో ఆట పాటలతో చక చకా,

ఈ సమయం గడుస్తున్నది విషపు ఆట విడుపులతో హర హరా...

యవ్వన ప్రాయమున నేను  కట్టలేని వస్త్రమున్నదా? ఈ భువినందు,

అస లే వస్త్రమూ నిలువకున్నది ఇప్పుడు ఈ దిసి మొలయందు,

వృద్దాప్యమున ఈ నా కరములు అదుపు తప్పి పట్టు సడలెనే,

నవ్విపోదురు గాక నాకేంటన్న మాటే, నా సిగ్గుని జయించెలే...

ఏ ఆసరా లేకుండానే జీవిత కడలిలో ఒంటరిగా పరిగెట్టానంటే,

కట కటా నీవన్నీ తుంటరి ప్రగల్భాలని మీరంటుంటే,

మీ మొహం చఱచి నే నిలువ ప్రయత్నించకుందునా ?

నిలువలేక అహం దెబ్బ తిన్న ఆ క్షణం నే మరువగలనా ?

శిధిలమయినది నా దేహం అని మీకు లేదు కనీసం ఆ యింగితం,

మలినమయినది మీ మనస్సు అని నా మటుకు నాకు అయింది అవగతం...

నా వయస్సుకి నేనే భారం, అదే వయోభారమోయి,

మీ వయస్సుకీ నేను భారమా? ఇదే విపరీత భావమోయి ,

చరమాంకంలోన నన్ను విడిచి వెళ్ళిపోయింది నా జీవిత శోభ,

పరమావధిలొన మీరు నాకు మిగిల్చారు ఈ మానసిక క్షోభ,

మీ అవసరాలన్నీ నేను పసిగట్టి పట్టుబట్టి మరీ తీర్చాను,

నేనే అనవసరం అని మీరు  తూట్టుపెట్టి మట్టు పెట్టదలచారు...

సత్యమేవ జయతే అని కావలి కాసిన హరిశ్చంద్రుడు నా జట్టు,

మరణం సమీపించువరకు నేనిచటనే నిరీక్షిస్తాను మీ పై ఒట్టు,

అంపశయ్య మీద భీష్ముడికీ తప్పలేదు కదా ఈ నిరీక్షణ మెట్టు,

ఇది కాదా? ప్రతి జీవితో విధి ఆడే యధావిధి కనికట్టు,

ఎకడొకచొట, ఎపుడోకప్పుడు తప్పదీ ఆత్మాభిమాన తాకట్టు ...

ఎందుకిలా ? నాకే ఎందుకిలా ?

కవిత రచన : సాత్విక 

(వదలి వెళ్ళిన ప్రియురాలి జ్ఞాపకాలు తనని తాకిన క్షణాలు,

నిండు పున్నమి గడిచినది ఇలా భిన్న భావాలా మిళితముగా...)

నా చెలి నయనం,

నే చూసిన తొలి జ్వలితం,

ఆ చూపే కల్మష రహితం,

ఎప్పటికీ అది నా మది లోతుల్లో నిక్షిప్తం..

నా చెలి అధరం,

నే చవిచూసిన తొలి మధురం,

చేరుకోవాడానికి బహు దూరం,

స్వర్గ సుఖానికి అది ముఖద్వారం..

నా చెలి స్వరం,

నే ఆస్వాదించిన తొలి మాధుర్యం,

నిలచెను ఆ మధురిమ నా నర నరం,

నర్తించెను లయబద్దముగా నిరంతరం..

వేధించిన ధూళినీ,  స్పర్శించిన గాలినీ  అడిగాను  -- నువ్వెక్కడున్నావని?

గల గల పారుతున్న నీటిని,  జల జల రాలిన పూలనీ అడిగాను -- నువ్వేమయినావని ?

కల్మషం ఎరుగని పిట్టని, నిర్మలమయిన మేఘాన్నీ అడిగాను -- నువ్వెలా ఉన్నావని?

వెడలి పోయావు చెలి,

వెల వెల  బోయెను నా లోగిలి,

హు ! చూసావా వెన్నెల జాబిలీ,

లోటు భర్తీకి నువ్వే వచ్చావా కదలి..

నీవు లేని ఈ నిండు పున్నమి వెన్నెల,

మారిపొయెను ప్రచండ అగ్నిజ్వాలలా,

ఒంటరితనం వేదించి దహిస్తున్నది నన్నిలా,

ఎందుకిలా ? నాకే ఎందుకిలా ?